Magdalena Saryusz-Wolska współkieruje projektem. Jest kulturoznawczynią i socjolożką, dyrektorką Niemieckiego Instytutu Historycznego w Warszawie i profesorką Uniwersytetu Łódzkiego (obecnie na urlopie na naukowym). Jej zainteresowania badawcze dotyczą polskiej i niemieckiej kultury pamięci, procesów recepcji kulturowej i historii mediów. Doktoryzowała się na Uniwersytecie Łódzkim, habilitację uzyskała na Uniwersytecie Warszawskim. Ostatnio opublikowała monografię Mikrogeschichten der Erinnerungskultur. „Am grünen Strand der Spree“ und die Remedialisierung des Holocaust. Berlin and Boston: De Gruyter York 2022 (wersja angielska: 2023), a także artykuły w “Memory Studies”, “The Public Historian”, i “The German Studies Review”.
Tomasz Załuski współkieruje projektem. Jest historykiem sztuki i filozofem, pracuje w Katedrze Badań Kulturowych Uniwersytetu Łódzkiego i w Akademii Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego w Łodzi. Jego zainteresowania badawcze obejmują nowoczesne i współczesne praktyki artystyczne, ujmowane w kontekstach kulturowych, ekonomicznych i społeczno-politycznych, dokumentację sztuki i archiwa kultury artystycznej, pamięć i historyzację w praktykach artystycznych, historię wystaw, instytucjonalne infrastruktury współczesnego pola sztuk wizualnych, transnarodowe sieci kontaktów artystycznych, współczesne strategie kuratorskie. Publikował m.in. w “Third Text”, “Zeitschrift für Kunstgeschichte”, “Widok. Teorie i praktyki kultury wizualnej”.
Zofia Hartman jest doktorantką w projekcie, absolwentką 5-letnich studiów kulturoznawczych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z wykształcenia muzyk klasyczny w specjalizacji: obój. Czynnie koncertuje w orkiestrach symfonicznych w Polsce i za granicą. Z pochodzenia Żydówka, związana z życiem polskiej i międzynarodowej społeczności żydowskiej. Jest autorką książki „Lista Sugihary” (wyd. Austeria), będącej publikacją jej pracy magisterskiej. Od 2018 roku pracuje w krakowskiej fundacji Miasto Literatury, gdzie zajmuje się organizacją wydarzeń kulturalnych związanych z literaturą. Od 2023 roku prowadzi badania w ramach projektu „Infrastruktury pamięci”.
Izabela Paszko prowadzi w projekcie badania na pozycji postdoca. Jest historykiem społecznym i antropologiem kulturowym, badaczką (postdoc) w Niemieckim Instytucie Historycznym w Warszawie. W listopadzie 2023 r. obroniła pracę doktorską na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. W latach 2020-2023 pracowała jako pracowniczka naukowa (doktorantka) w Instytucie Historii Współczesnej Monachium-Berlin w Monachium w ramach projektu INFOCOM („Man hört, man spricht“ Informal Communication and Information „From Below“ in Nazi Europe). Jej zainteresowania badawcze to historia społeczna, muzealnictwo, antropologia codzienności.
Agnieszka Rejniak-Majewska jest wykonawczynią w projekcie. Jest historyczką sztuki, pracuje w Katedrze Badań Kulturowych Uniwersytetu Łódzkiego. Jej zainteresowania obejmują zagadnienia sztuki nowoczesnej i współczesnej, krytyki artystycznej, historiografii i metodologii historii sztuki, badania kultury wizualnej, a także związki praktyk muzealnych z przemianami sfery publicznej. Stopień doktora habilitowanego uzyskała w 2019 na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy poświęconej roli reprodukcji fotograficznej w kształtowaniu modeli konceptualnych historii sztuki i praktyk artystycznych pierwszych dekad XX wieku. Publikowała m.in. w „Tekstach Drugich”, „Biuletynie Historii Sztuki”, „Artium Quaestiones”.
Seda Shekoyan jest doktorantką w projekcie. Jest historyczką sztuki, kuratorką, badaczką, autorką tekstów o sztuce. W swoich badaniach i pracy kuratorskiej skupia się na zagadnieniach historii wystaw, historiografii, koncepcjach muzeologicznych, polityce pamięci i politykach instytucjonalnych. Ukończyła studia magisterskie Media Arts Cultures prowadzone przez Uniwersytet Dunajski w Krems, Uniwersytet w Aalborg i Uniwersytet Łódzki (2015-17). W latach 2010-2012 była dyrektorką oddziału sztuk pięknych Armeńskiego Centrum Eksperymentalnej Sztuki Współczesnej (ACCEA). Realizowała projekty stypendialne i granty przy wsparciu Europejskiej Fundacji Kultury, Open Society Institute, Hrant Dink Foundation (Turcja), Al Mamal Foundation of Contemporary Art (Izrael/Palestyna) oraz Al Balad Residency (Arabia Saudyjska). Obecnie jest doktorantką w Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Łódzkiego
Juliane Tomann jest wykonawczynią w projekcie. Studiowała kulturoznawstwo we Frankfurcie nad Odrą i Wrocławiu, a doktoryzowała się z historii na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie. Pracę naukową podjęła na Uniwersytecie im. Fryderyka Schillera w Jenie, następnie była stypendystką Uniwersytetu Princeton. W 2021 roku otrzymała profesurę w zakresie public history na Uniwersytecie w Ratyzbonie. Współkieruje tam ponadto Centrum Kultury Pamięci oraz szkoł doktorską w obszarze Europy Wschodniej i Południowo-Wschodniej. Zajmuje się praktykami „robienia historii” (rekonstrukcjami historycznymi i tzw. living history), zarówno w ujęciu współczesnym, jak i historycznym. Ponadto bada przestrzenie i krajobrazy postindustrialne oraz interesuje się teoriami historii w (cyfrowej) przestrzeni publicznej. Jej prace ukazywały się m.in. w „The Public Historian“, „International Public History“, „Zeitschrift für Empirische Kulturwissenschaft“ oraz „Aus Politik und Zeitgeschichte“.
Infrastructures of Memory 